Lip 122011
 

W tym roku Mastersi prezentują się całkiem okazale i nawet składem przebijają ubiegłoroczną edycję. To już za kilka dni więc jeśli jeszcze ktoś chce się załapać to ma ostatnie minuty na podjęcie decyzji i spakowanie gratów.

Dla tych, którzy jednak nie będą w Czechach przygotowaliśmy krótki spis tego, co będzie można posłuchać i pooglądać w Vizovicach. Autorem opisów jest Zbych – w tym roku jego kolejka była :) Cieszcie oko i żałujcie, że was tam nie będzie.

Czwartek, 14 lipca

Fleret (CZ) – Czeski folk-rock

Dark Gamballe (CZ) – Czech Industrial Metal :)

Alestorm (UK) – Chłopaki z Perth w Szkocji. Muza inspirowana pirackim brzmieniem określanym mianem „Pirate Metal”. Wesołe brzmienie, skoczne rytmy o pirackich kapitanach, bitwach morskich, skarbach i potworach z głębin. Skocznie, energetycznie i z JARRRRRRR.

Virgin Steele (USA) – Amerykański zespół grający heavy/power metal, z elementami symfonicznymi i progresywnymi. Założony w 1981 przez Jacka Starra. Od tego czasu wydali 12 albumów. Klasyczne brzmienie. Na ich koncie jest również działalność Metal Operowa. Mocne staroszkolne granie.

Bonfire (GER) – Heavy Metal z Niemiec. Założony w 1972 roku. Grupa z dużym dorobkiem muzycznym.

Amorphis (FIN) – Powstali w 1990. Początkowy death doom został zamieniony na melodic death metal po zmianie wokalisty w 2005. Nazwa pochodzi od słowa Amorphous – bezpostaciowy. W tekstach nawiązują do takich zagadnień jak śmierć, wojna, lokalne legendy oraz fińskiego poematu epickiego Kalevala. Spory dorobek albumowy. Dobra muza. Continue reading »

Lip 112011
 

10 czerwca 2011, piątek jak każdy inny, pobudka rano, śniadanie i do Prac….. STOP !! jakiej pracy ? Dziś był Sonisphere !! Glany wyczyszczone i pachnące pastą do butów stały już w przedpokoju gotowe na festiwalowe trudy. Specjalnie na ten dzień wziąłem dzień wolne.

Ponieważ impreza zaczynała się wedle 14:00 było jeszcze sporo czasu na obicie kilka ryjów i połamanie żeber wojownikom Mortal Kombat. O 13.00 krótkie przygotowania i obrałem kierunek na Bemowo. Już na pierwszym przystanku spotkałem kilku Czarnuchów z Eddim na klacie. Z każdym przystankiem bliżej lotniska ilość Czarnej Braci wzrastała masowo wypełniając szczelnie każde wolne miejsce w autobusie. Niebo zachmurzone oparami z kuźni wiecznie zagniewanych Bogów Metalu, zapowiadało dzień rześki ale nie zimny. Na możliwy deszcz byłem przygotowany zabierając do plecaka wakeńską pelerynkę przeciwdeszczową. Niby to cienka gówniana folijka, ale spełnia swoje założenia. Żaden deszcz czy ulewa Ci w nim nie straszna, a i wakeński byczek na plecach widnieje, więc jest szpan.

Przed wejściem na teren imprezy przyszło mi samotnie czekać około 40 minut kiedy pojawili się pierwsi Ludkowie z naszej zapowiadanej ekipy. Wraz z Patrysiem i Norbertem wbiliśmy się przez 3 bramki na teren lotniska. Załoga z Marcinem utknęła gdzieś w korkach i nie zapowiadało się że szybko dojadą (Yarot: Lidka zgarniała ludzi po drodze swoim autkiem i trochę zamarudziła po drodze. A w Wawie wiadomo, że piątek to fatalny dzień do jazdy. Nie mówiąc o tym, że popadało trochę). Pierwsze co rzuciło się w oczy to inne ułożenie bud z żarciem, kibli i ogródków piwnych. Zaraz po lewej od wejścia (idąc w stronę sceny) stała nieduża scenka red bulla (dochodził z niej niezły ogień w trakcie imprezy, ale jakoś nas tam nie zawiało) (Yarot: podczas wędrówek po lotnisku dotarliśmy w te okolice z Przemkiem. Akurat grał zespół o wdzięcznej nazwie „Masturbator” i działo się. Chłopaki przebrane w gajerki i makijażu świeżych zombiech dawali czadu na gitarkach. Wznosili okrzyki w stylu „Dajcie się porwać Szatanowi!” albo „Niech ogarnie was Mrok!” a publika w postaci kilku osób tworzyła sześcioosobowy młyn rozrzucając gapiów). Po obu stronach Continue reading »

Lip 082011
 

Miesiąc po wyprawie na Rhapsody znów nas wyniosło w teren – tym razem do Kraka. A celem było na nie byle co – Pagan Fest. Obrządki pogańskie w dzień 21 marca szczególnie dobrze się nadawały, gdyż był to pierwszy kalendarzowy dzień wiosny. A zatem mieliśmy do czynienia z prasłowiańsko-nordyckim przesileniem wiosennym. Zbysiu i Ania byli w Kraku już od niedzielki, Ja natomiast miałem dojechać później bo przecież w robocie jak zawsze znajdą ciekawsze rzeczy do robienia niż koncercik Korpiklaani. Na szczęście wszystko się udało i ostatecznie po robocie ruszyłem na pociąg i dojechałem do Krakowa. Po kilku godzinach świętowanie można było zacząć.
ZBYCH: Jak Marcin wspomniał Kraków zdobyliśmy już w Niedzielę około 14.00 za sprawą naszego Wilka. Trasa minęła w rytmach muzyki zapuszczanej przez Anię, więc za dużo szarpidrutów nie było. Za to poznałem ostatnie radiowe hity będące wtedy na czasie. Po przybyciu do Krakowa, nie obyło się bez wieczornego wypadu na spacer, również aby coś zjeść. W pierwszej kolejności pomyślałem o standardowym kotlecie ale bez Marcina Mega-Kotlet to nie to samo. Finalnie wylądowaliśmy w Sioux’ie, takiej krakowskiej odmianie Sfinksa. Ku naszemu zaskoczeniu, całość utrzymana była w fajnej kowbojskiej konwencji, łącznie z menu i kelnerami (i uroczymi kelnerkami). Poszliśmy z Anią po całości wybierając dania dnia. Na moim talerzu pojawił się konkretny kawał steku, kolba kukurydzy, opiekane ziemniaczki oraz sałatka warzywna. Niebo w gębie. Tak pysznego żarełka dawno nie jadłem poza domem.
Kolejnego dnia, gdzieś około 11.00 ruszyliśmy z Anią na spacer, między innymi odwiedzić Wawel i na własne oczy zobaczyć grobowiec zmarłego w katastrofie prezydenta Kaczyńskiego. Po drodze, spacerując wzdłuż Wisły zobaczyliśmy sporą brygadę dzieciaków z Marzannami. Wtedy to do nas dotarł fakt że to pierwszy dzień wiosny. Podsumowując, Smok ział ogniem jak trzeba, na Wawelu wszystko po staremu, grobowiec elegancko odwiedziliśmy, później spacer po Rynku i oczekiwanie na Marcina.
Tuż przed koncertem, postanowiłem że nie godzi się aby Marcin nie posmakował tego co wczoraj mnie rozłożyło na łopatki. Stek zniknął w zastraszającym tempie. To był Good Kill.

Continue reading »

Lip 052011
 

Koncertowy rok 2011 nie zaczął się w styczniu tylko w lutym i to w dodatku w jego drugiej połowie. Otwierał go nie kto inny tylko Rhapsody of Fire czyli dawne Rhapsody. Takiej okazji do obejrzenia legendy, która po raz pierwszy pojawiła się w naszym kraju, może nie być już nigdy, więc nie wahając się (za)specjalnie udaliśmy się raźno na mroźny Śląsk. Koncert miał odbyć się w katowickim Mega-klubie, którego podwoje otworzyły się przed nami po raz pierwszy. (Marcin: Niczego z tego koncertu nie żałuję bo nie dość, że przejechało się szmat drogi to jeszcze można było na żywo usłyszeć „Emerald Sword”).

Wszystko tradycyjne zaczęło się w Warszawie, skąd ruszył raźno Wilk mając na swoim grzbiecie naszą trójkę: Marcin, Zbyś i Minkar. O tym, że muzyka nakurwiała przez cały czas tematyczne kawałki, nie muszę chyba pisać, bo to jest oczywiste. Głównie leciały kawałki Rhapsody, ale też i inni koncertowi wykonawcy znaleźli swoje miejsce na CD-ku – chociażby Vision of Atlantis – albo też szły seciki utrzymane w podobnych klimatach. W mroźny lutowy dzień (Zbych: to była nie lada przeprawa dla Wilka, jestem z niego bardzo dumny, temperatura wskazywała -20 stopni na trasie więc nie było lekko, nawet na siku nie chciało nam się zatrzymywać z powodu panującego mrozu) cięliśmy przestrzeń jak przecinak do metalu. Ponieważ był to środek tygodnia, to ruchu na drodze nie było i dość gładko udało się przemknąć katowicką pod sam hostel w dawnym Stalinogrodzie.
Continue reading »

Lip 022011
 

Przewrotny tytuł bo i tekst będzie bardzo przewrotny. Pod koniec lutego Finowie przyjechali do Krakowa by dać koncert, który ominął to miasto na jesieni tego roku. Pisaliśmy o nim na blogu, jak i o innych koncertach Apoki w ostatnich miesiącach. Chłopaków już się tak naoglądaliśmy i nasłuchaliśmy, że czasami to aż za dużo. Dlatego na wyjazd do Kraka nie było za dużo chętnych i pojechałem ostatecznie sam licząc na towarzystwo znajomych z Krakowa. Jednak nie o Apoce chciałbym tutaj napisać, bo napisaliśmy ze Zbysiem już wszystko, co można o nich napisać. Koncert był zajebiaszczy – jak inne wcześniej. To, czym chciałbym się podzielić to nowe doznania muzyczne, które przypadły mi w udziale dość przypadkowo. Chodzi o festiwal szant, który odbywał się w tym samym czasie, co gra Finów. Trwał on trzy dni, więc można było się spokojnie wybrać i zobaczyć, co to jest i z czym się je. I to właśnie o szantach, czyli pieśniach pracy chciałbym napisać.
Continue reading »